Pierwszego dnia było całkiem nieźle. Spaliśmy za panelem wyciszającym przy Autostradzie. Baliśmy się trochę tego. W końcu to pierwsza noc. Rano pewien pan zdziwił się nieco, kiedy zapytaliśmy się w jakim mieście jesteśmy. Okazało się, że w Katowicach. Jeszcze tego samego dnia dojechaliśmy pod Berlin, gdzie na stacji benzynowej spędziliśmy drugą noc.

„Na tera? Ne da rady” – kierowca ciężarówki

Kto by się powstrzymał, niech pierwszy rzuci kamień

Po obudzeniu się odkryliśmy, że rozbiliśmy namiot obok terenowej jednostki policji. Nie nachodzili nas w nocy, więc chyba nie robiliśmy niczego niezgodnego z prawem. Spod Hannoveru zabrał nas Janusz. Jedna z najciekawszych osobowości tej podróży. Dużo rozmawialiśmy,  a na pożegnanie dostaliśmy od Niego dużą, lśniącą i pięknie pachnącą Warkę. Następnym etapem była wizyta u Agi i Bartka w Roosendal. Przenocowali nas, nakarmili, umyli i odprawili i zapasem wszystkiego co było nam potrzebne. Po zwiedzeniu miasteczka i wysłaniu pocztówek, rozstaliśmy się z naszym polsko-holenderskim czerwonym krzyżem i pomknęliśmy dalej w stronę słonecznej Portugalii. Na belgijskim parkingu próbowaliśmy się dogadać z jakimś Hiszpanem po angielsku. Po chwili prób zapytał się „Polonia? No to mówcie normalnie.”. Spaliśmy na przyczepie ciężarówki, która była chłodnią. Na szczęście nieczynną. Droga przez Belgię okazała się drogą przez mękę. Stanie po kilka godzin, bez żadnych efektów wcale nie było zabawne. W dodatku okazało się, że straciliśmy pierwszą kliszę ze zdjęciami. W Luksemburgu rozbiliśmy się na placu zabaw, co nie należało do najmądrzejszych decyzji. Histeryczne piski dzieciaków i podejrzliwe spojrzenia ich rodziców nie są najprzyjemniejszym budzikiem. Rozumiejąc aluzję, zwinęliśmy namiot.

„There is a fucking tent” – Francuz sikający za stacją

Delmerowie

W Lionie poznaliśmy dwie (o dziwo) wyględne Niemki, także autostopowiczki, które niestety nie spędziły z nami nocy, bo jak to w kobiecym zwyczaju bywa, poleciały na samochód. W nocy Skiba nieświadomie stał się częścią mrowiska. Jego mieszkańcy przywitali go z typową dla siebie gościnnością. Swoich nowych przyjaciół odnajdywał w plecaku jeszcze w Hiszpanii. Z pewnym miłym francuskim małżeństwem Delmerów zobaczyliśmy Lazurowe Wybrzeże. Postawili nam piwo, zrobili sobie z nami zdjęcie i dużo rozmawiali o wszystkim.

„Bordo?! Tumoroł morning!” – pijany kierowca ciężarówki”

Gdzieś pod Vitorią

Do Hiszpanii dojechaliśmy z Baskiem, który był nieco oburzony kiedy nazwaliśmy go Hiszpanem. Na szczęście nie chciał nam uciąć głowy. Na przyszłość postaramy się zgłębić zawiłości etniczne krajów, które zwiedzamy, zanim kogoś obrazimy. Zbliżamy się do punktu krytycznego: MIRANDA DE EBRO. Nieopatrznie zeszliśmy z autostrady do małego przemysłowego miasta duchów. Zbliżający się zmierzch i niemożność wydostania się stamtąd zmusiły nas do spania pod gołym niebem na kłującym w plecy rżysku. Noc okazała się wybitnie zimna, a jakby tego było mało, leżeliśmy między drogą krajową a torami kolejowymi. Hiszpański odpowiednik PKP zadbał o cogodzinne pobudki. Nazajutrz zaznaliśmy hiszpańskiej gościnności. Jeden z niemówiących po angielsku południowców zjechał nagle z autostrady, wjechał w niewielkie osiedle i tu zaczęliśmy się bać. Jego intencje na szczęście okazały się odmienne od naszych obaw. Nie chciał nas wcale zabić i zakopać w ogródku, zamiast czego zaprosił nas na rodzinny obiad do swojego domu. Okazało się, że ma dwie hiszpańskiej krwi córki, które natychmiast spodobały się Skibie, jednak uniwersalne esperanto miłości nie przełamało bariery językowej. Czuliśmy się trochę jak na planie brazylijskiej telenoweli siedząc i obserwując rodzinne relacje. Pewnie się z nas zbijali. Na pożegnanie dali nam wyprawkę, którą natychmiast skonsumowaliśmy. Do Portugalii dojechaliśmy z czwórką Czechów jadących na dwa samochody. Na granicy Karol został dokładnie przeszukany, podczas gdy Skiba przejechał bez najmniejszych

mmmm... palety!

problemów. Na szczęście w Holandii nie odwiedziliśmy coffee shopu. Wielogodzinne próby złapania czegokolwiek, skończyły się w barze na podreperowywaniu morale. Po trzech piwach,  nieco chwiejnie lecz z entuzjazmem, wróciliśmy do pracy. Wziął nas jakiś Grek. Dzięki jego umiejętnościom nawigacyjnym zgubiliśmy się i musieliśmy obrać okrężną drogę. Wyglądający jak mafiozo, brazylijski kierowca ciężarówki postawił nam obiad w jednej z portugalskich spelun, gdzie wszyscy zdawali się go znać. Dotarliśmy. Zatrzymaliśmy się w Cascais, gdzie poznaliśmy trójkę przesympatycznych Szwedów i Mołdawianina. Julia, Viktor i Magnus, a imienia Mołdawianina niestety nie zapamiętaliśmy. Rozbiliśmy się na plaży, rozpaliliśmy ognisko, wypiliśmy piwo z naszymi nowymi znajomymi, zaśpiewaliśmy Mołdawianinowi sto lat z okazji jego urodzin, zjedliśmy tort, który przyniósł, uciekliśmy na skały, bo podtapiało nam namiot i poszliśmy spać. W nocy obudziła nas jakaś trójka osób, pytając się czy nie mamy zioła. Następnego dnia wyrównywaliśmy opaleniznę. Niestety 40° w cieniu, nie służy Polakom. Tym bardziej Szwedom. Wieczorem popijaliśmy sobie spokojnie piwko leżąc na dziesięciometrowym klifie, co skończyło się nieplanowaną imprezą ze Szwedami.

Magnus, Skiba i Mołdawianin

„Have you seen inception?” – Viktor

„Danny DeVito, as a Samuel L. Jackson in Sharks on a plane”- faza na klifie

Na do widzenia wymieniliśmy się mailami i usnęliśmy. Wraz z jutrzenką rozpoczęła się nasza droga na Cabo da Roca. Stamtąd wzięli nas Francuzi, którzy poczęstowali nas pewnym duńskim specjałem. Kolejnym naszym dobroczyńcą, był zbzikowany hipis z ręcznikiem na biodrach i koszulką na głowie. Miał strasznie śmieszny akcent, co z jego irracjonalnymi opowieściami (30-sto letni student) i faktem, że jeździł od barierki do barierki, dawało dość ciekawy efekt. Był miłośnikiem teorii spiskowych i

A jednak!

polskiej wódki. Następnego dnia zabraliśmy się z parą zagorzałych katolików (wszędzie w samochodzie krzyże itd.). Bardzo mili ludzie. Dali nam 40 Euro. Spożytkowaliśmy je godnie (patrz zdjęcie poniżej). Hiszpanie są niewyżyci. W drodze powrotnej natrafiliśmy na kolejne kontrole rodem z Kolumbijskiej granicy. W przypływie desperacji postanowiliśmy się rozdzielić. Skiba dotarł do Polski z miłym panem, kierowcą ciężarówki, którego imienia nigdy nie poznał, mimo czego pozostanie na zawsze w jego pamięci. Jego stoicki spokój zburzony został tylko na chwilę, gdy Skiba zgubił mu klapka (laczka), dwudziestoletniego towarzysza podróży. Aby rozładować emocje, postanowił posprzątać całą kabinę. Kierowca, nie Skiba.

Błogosławieństwo jałmużny.

„Ja lubię wszystko, ale syfu to nie zniosę”. – Kierowca

Karol natomiast niemal do samej granicy polsko – niemieckiej dotarł z przemiłym Panem Arkiem, z Kalisza, którego pragnie serdecznie pozdrowić i powiedzieć Mu, że do domu dotarł jeszcze tego samego dnia. Skiba zatrzymał się na noc u swojej cioci w Sosnowcu, którą bardzo pozdrawia. Następnego dnia wrócił do Ostrowca ze swoją mamą autokarem. Na tym można by właściwie skończyć całą opowieść. Można by z jednym małym zastrzeżeniem: To be continued…

Pamiętaj, aby obejrzeć galerię!

Krzysztof Ibisz:
Nadeszła właśnie ta wiekopomna chwila, kiedy to dwóch śmiałków wyrusza na podbój Europy!

Kasia Cichopek:
Lepiej Późno niż wcale.

K.I.:
Doszły nas słuchy, że chłopaki zrezygnowali z podróży, jednak nasz informator potwierdził, iż są spakowani i gotowi do wyjazdu.

K.C.:
Odbędą długą i niebezpieczną podróż przez Niemcy, Francję, Hiszpanię i Portugalię, aby wykąpać się w oceanie Atlantyckim w najdalej na zachód wysuniętym miejscu starego kontynentu.

K.I.:
A teraz zapraszamy do nas naszych śmiałków!

<kobieca_bielizna_lecaca_na_scene>

K.C.:
<telefonuje_do_hakiela>
Chcę rozwodu.

K.I.:
Chciałem jedynie powiedzieć, iż tak mi zaimponowaliście, że chciałbym was zaprosić na moją osiemnastkę.

Karol:
Chcielibyśmy serdecznie podziękować naszym znajomym, którzy wspierali nas na każdym kroku, zwykle poprzez demotywację. Wiernym gościom naszego bloga, których nie było wprawdzie za wiele, ale za to byli wierni.

Skiba:
Rodzicom, i całej rodzinie która starała się nas odwieść od tego pomysłu na każdym kroku, bez których jednak cały ten wyjazd nie miałby takiego smaku jak ma.

K.:
I tobie Krzysztofie, za zaproszenie nas na swoją osiemnastkę. To znaczy dla nas bardzo wiele. <lzy_szczescia> <tulenie_z_krzysztofem>

S.:
Po powrocie postaramy się wrócić do normalności zarówno fizycznej jak i psychicznej, ale i podzielić się niezwykłymi wrażeniami z państwem.

K:
Umieścimy na blogu zdjęcia i w ogóle.

S:
No a teraz musimy lecieć, bo komu w drogę temu czas!

<zbiegaja_ze_sceny_wsrod_wielkich_ruchow_zgromadzonych_zostawiajac_kasie
_i_krzysztofa_na_pastwe_tlumu>

BTW. jeśli ktoś ma jakieś propozycje co do miejsc które powinniśmy zwiedzić, gdzie łatwo znaleźć jakąś pracę, albo chce dostać pocztówkę z Paryża – piszcie!

Zapraszam do przeczytania kolejnego, miejmy nadzieję ciekawego wpisu. Odczuwam pewien stan i nie umiem go za bardzo ubrać w słowa. Jest to jakaś wewnętrzna radość. Koniecznie muszę się tym z wami podzielić. Mogę jedynie podejrzewać, czym spowodowana jest owa radość. Mianowicie dzisiejszy dzień był wyjątkowo udany i najbliższa moja przyszłość będzie równie udana. Taką mam nadzieję. Spowodowane jest to głównie tym, iż zacząłem poważnie się zajmować hmmmm nie wiem czy to mogę nazwać pasją. Raczej hobby. I o tym chce napisać. Moim hobby, takim które mogę robić zawsze stało się już od dawna bieganie. Uwielbiam biegać lecz lenistwo sprawiło iż zaniedbywałem to ostatnio. Zmotywował mnie pewien kolega. Który wziął się za siebie i zaproponował mi, żebyśmy biegali razem. Zgodziłem się. Dzisiaj zaczęliśmy. Było świetnie. Czułem to. Czułem wewnętrzną radość płynącą z samorealizacji. Poza tym bieganie jest bardzo pożyteczne a odpowiednia motywacją i wolą walki sprawiają, że potrafię pokonać swoje granice. Wiem, że jeśli chce być żołnierzem to między innymi biegać muszę w miarę dobrze. Obecnie bieganie jest moim towarzyszem. Do czego zmierzam? Celowo to wam opisuję. Podałem przykład i nazwałem stan w jakim się obecnie znajduję. Dlaczego? A no dlatego, że czuję w sobie energię, która mnie rozsadza na boki. To wszystko przez to, iż zajmuję się sobą i swoim życiem rozwijając się fizycznie oraz hartując wolę. To właśnie hobby pozwala mi poczuć przypływ energii, który mi będzie pomagał w codziennych zmaganiach z losem. Gdy biegnę to czuję że żyję. Wydaje mi się, że każdy z nas ma coś takiego do czego chce wracać i każda chwila poświęcona na wykonywanie tego jest dla niego samego czymś szczególnym. Przypomnijcie sobie stan w którym znajdowaliście się podczas robienia czegoś co lubicie. Przyjemne, prawda? Czy nie czuliście wtedy takiego kopa? To jest trochę tak, jak z tym szczególnym miejscem. Jeśli nie pamiętacie to przeczytajcie jeszcze raz tamten wpis. Miejsce do którego chcemy wracać – izolatka, i czynność do której chcemy wracać – hobby. Rzeczy które pozwalają nam poczuć się szczęśliwie. Dałem kolejny dowód na to, iż życie człowieka może być naprawdę przyjemne. Weźcie życie we własne ręce i pokażcie na co was stać. Nie bójmy się wyrażać siebie poprzez swoje hobby. Jeśli go nie macie to siądźcie chwilkę i zastanówcie się, co tak naprawdę przynosi wam radość i to róbcie. Nie kryjmy czegoś co może wprowadzić nas w pozytywne stany. Jest wiele rzeczy, które są warte uwagi. To zależy od osobistego punktu widzenia naszych upodobań. Powtarzam jeszcze raz. Polecam ludziom aby rozwijali swoje zainteresowania. To tyle ode mnie. Mam nadzieje, że weźmiesz się za siebie i zrobisz cos z życiem miłego i pożytecznego.

„Mój własny azyl.

Pierwszy raz pisze cokolwiek w Internecie. Nigdy nie napisałem żadnego posta, ani komentarza. Zapyta się ktoś to dlaczego teraz pisze i to w dodatku wylewam myśli, które przecież są jedną z najbardziej intymnych rzeczy jaką człowiek posiada, bo tak naprawdę nikt ich do końca nie pozna. Wiec odpowiadam-pisze bo mnie coś natchnęło, a natchnęły mnie dwie rzeczy. Pierwsza ,to, to co napisał Tomek o tym wydarzeniu w Zielonej Irlandii i o ludziach którzy coś sobą reprezentują, a drugą rzeczą jest pytanie pewnej koleżanki, a mianowicie „ czy nie chciałbym zniknąć, zniknąć ot tak?” Większość ludzi odpowie „jasne, że bym chciał, chciałbym się zaszyć i nie myśleć o problemach”, ale ja odpowiedziałem inaczej. Inaczej nie dlatego, że bym tego nie chciał, inaczej bo nareszcie odkryłem coś co pozwala zwalczyć wszystkie problemy, coś co pozwoli normalnie żyć, coś co uwolni Twój umysł chociaż na chwile. Tą rzeczą jest pasja! To właśnie pasja napawa mnie tą siłą. Nie mowie tu może nic nowego bo pewnie każdy słyszał wypowiedzi psychologów o tym że zaangażowanie się w jakieś zajęcie pozwala na odcięcie się od problemów. Ale co jeśli powiem, że nie jestem zaangażowany w tą pasje fizycznie, bo nie mam na razie czasu i środków, jeśli powiem że marzenie o tej pasji pozwala mi poczuć wiatr w żaglach, pozwala mi stać się silniejszym i wreszcie ukoi moje skołatane myśli i po prostu pomoże. Dzięki niej chce się położyć i o tym marzyć, chce sobie wyobrażać jak będę ją realizował. Dla kogoś to może być sport, dla kogoś innego śpiew, lub całkiem przyziemna rzecz jak sprzątanie. Niech to będzie coś co będzie górowało nad problemami nieważne jak poważnymi, niech to będzie coś co zawsze przyniesie uśmiech na twarz, niech to będzie Twój własny LEPSZY świat. To jest wspaniałe uczucie poczuć tą „gęsią skórkę” rozmyślając o tym, poczuć jakby już się to robiło, poczuć się nareszcie wolnym. I nie ważne jest czy jest to coś głupiego czy nie, ważne że jest to tylko Twoje i masz to w głębi serca, to jest częścią Twojej duszy i nikt i nic Ci tego nie zabierze. Warto jest mieć taki azyl bo życie staje się po prostu lepsze”.

Dirk P.

Jeśli chodzi o mnie to bardzo mi się ten wpis spodobał i mam nadzieje ze to nie był przypływ jednorazowej weny.  Nigdy nie byłem dobry w analizie tekstów wiec nie będę tego publicznie robił. Zostawiam to wam. Wierzę, że wielu z was, którzy to przeczytają, wyciągną coś dla siebie. Może to właśnie ten tekst będzie inspiracja dla was i sami przelejecie na papier wasze odczucia. Osobiście jestem dumny z kolegi, który mnie mile zaskoczył a także chce mu podziękować za to, iż to właśnie ja miedzy innymi go zmotywowałem do napisania tego. Mimo wszystko to dla mnie wiele znaczy.
Kieruje specjalne pozdrowienia do autora tekstu i życzę powodzenia przy następnym ataku młodzieńczej weny.

Jak to w sobotę, tradycyjnie bez większych planów szukaliśmy ze znajomymi lokum, ażeby miło spędzić czas. Błąkając się bez celu po paru miejscach zacumowaliśmy przypadkiem w Zielonej Irlandii, sympatycznego pubu na osiedlu. Traf chciał, że grali akurat szanty. Pełny bar, lekki ścisk ale atmosfera przednia. Pierwsze co zauważyłem to to, że szanty to muzyka przy której każdy się może bawić. Ma w sobie to coś. Stolik obok siedziała grupa ludzi w granicach 20 – 30 lat. Mężczyźni z pięknymi dziewczynami. Oczywiście musiałem wspomnieć o dziewczynach. Nie darowali by mi tego znajomi. No ale wracając do tematu to właśnie ta grupa ludzi jest podstawą mojej weny. Żebyście widzieli jak się oni bawili. Ktoś z obecnych tam znajomych by powiedział pewnie teraz, że to nic takiego, bo tam każdy się bawił no ale to właśnie oni jakoś przykuli moją uwagę. Dlaczego? Bo gdy tak śpiewali i klaskali w rytm, zobaczyłem w tych dorosłych ludziach właśnie takich młodzików jak ja i moi znajomi. Oni byli całkowicie beztroscy, bawili się a nawet jednali się z innymi, nawołując do wspólnego śpiewu i klaskania. W pewnym momencie zabawy jeden z nich zaczął wykrzykiwać hasło „nie chce dorastać”. Normalnie jakby coś w nich pękło. Krzyczeli je razem przez długi czas. Widać było, że tęskni im się za beztroskimi czasami młodości kiedy to wszystko było proste. To nie wróci wiadomo ale oni dali ładny pokaz. Nie zjadła ich rutyna i codzienność. Nadal potrafili pokazać, że umieją się świetnie bawić i że potrafią korzystać z życia.

Ta sytuacja jest dowodem na to, że każdy z nas, nie ważne w jakim jest wieku, co robi, czym się zajmuje, powinien tak jak oni mieć do siebie dystans i umieć korzystać z życia. Ci ludzi to tylko przykład jeden z wielu. Oczywiście nie tylko na zabawie życie polega ale gdy masz sposobność, pofolguj sobie trochę i zrób coś fajnego ze sobą. To daje dużo radości a nawet motywacji do dalszej pracy. Ja zobaczyłem to na własne oczy i jestem zadowolony. Dobry sposób na pozytywny stan. Jest praca, dajesz z siebie wszystko a gdy masz okazje świetnie się bawić we wspaniałym gronie lub robić inne ciekawe i pożyteczne rzeczy nie związane z codziennością to to zrób. Zobaczysz, że to później będzie to powiązane z Twoim samopoczuciem. Pamiętaj, praca i skrupulatność jest ważna ale życie bez dobrej zabawy i wspomnień jest jak dla mnie trochę nudne. Ja nie mam zamiary pogrążyć się w codzienności. Dążę do spełniania marzeń i mimo tego, że czasem strasznie leniwie do tego podchodzę to walczę i staram się to zmienić. Serio.

Po jakże ciężkim tygodniu w szkole i piątkowych urodzinach znajomych z klasy, postanowiłem wybrać się do siostry, która mieszka w bardziej spokojnych okolicach, niż moje miasto. Początkowo celem wizyty było to, iż chciałem pojeździć sobie ze szwagrem samochodem i trochę nauczyć się panować na nim. Jak już się ściemniało i tak siadłem sobie na betonowym murku na podwórku, zaczęło mnie nachodzić na refleksje i pewne przemyślenia. To ciche i spokojne miejsce, które ma dla mnie niemałe znaczenie zaczęło potęgować chęć do przemyśleń. Właśnie temu poświęcam ten wpis. Zauważyłem wtedy, jak przyjemnie człowiek potrafi się czuć w takim miejscu. Z dala od zgiełku, komputera, telewizora. Tylko ty i powiew lekkiego wczesnojesiennego powietrza. Czyż to nie idealne warunki do przemyśleń? Właśnie dlatego to piszę. Dumałem, myślałem, marzyłem, zastanawiałem się na wieloma rzeczami. Rozkminiałem nawet jak tu rozwiązać swoje problemy, wątpliwości. To wszystko było takie proste. Skupienie w którym się znajdowałem działało jak balsam emocjonalny. Nic nie było w stanie mnie zdenerwować wtedy. Po prostu wczoraj odizolowałem się od tego wszystkiego. Pomogło mi to poukładać parę rzeczy w mojej głowie. Zrozumiałem, że to miejsce będzie mi jeszcze wiele razy pomocne i że na pewno wrócę na ten kamienny murek wiele razy. To wydaję się strasznie banalne i oczywiste ale ja tak na prawdę dopiero wczoraj zobaczyłem w tym jakąś wartość. W nocy dużo myślałem o tym miejscu i wymyśliłem, że mogę o tym napisać. Dlaczego? Żeby uświadomić wam, że takie miejsca są potrzebne człowiekowi. Wydaje mi się, że każdy z nas powinien mieć jak to nazwałem, swoją własną „izolatkę”. Może to słowo nie kojarzy się zbyt pozytywnie ale to pierwsze co mi wpadło na język. Nazywajcie to jak chcecie. Szukajcie własnych izolatek, aby każdy z nas miał swój azyl do którego może przyjść kiedy tylko chce. I nie ważne co to będzie. Dla mnie akurat jest to murek ale dla Ciebie równie dobrze może to być huśtawka, albo ławka w parku. Każde miejsce, które ma jakiś pozytywny wpływ na was i w którym czujecie się dobrze i swobodnie może stać się waszą izolatką. Poczujecie to od razu. Zobaczycie jak przyjemnie jest posiedzieć sobie w tym miejscu. Wielu z was zapragnie tam wrócić jeszcze nie raz. Ja wiem jedno, będę wiele nocy przesiadywał na tym murku. Bo czasami mega fajnie jest posiedzieć sam na sam ze sobą.

Surplus